COACHING

 

 

AEROOB – ANAEROOB

Elk lichaam heeft energie nodig om een inspanning te kunnen leveren. Onze energie wordt bekomen door verbranding van lichaamsvetten en suikers. Het verbranden gebeurt door vermenging met zuurstof waardoor energie vrijkomt. Zuurstofopname gebeurt via onze ademhaling en wordt in het lichaam via de bloedsomloop naar de actieve spieren vervoerd. Hoe sneller je loopt, fietst of zwemt, hoe meer energie er nodig is en uiteraard ook meer zuurstof. Dit gaat gepaard met een verhoogde ademhaling en hartslag en brengt een mechanisme op gang om meer zuurstof per minuut op te nemen en zodoende meer te verbranden. Meer verbranden betekent uiteraard ook meer energie.

Het aeroob systeem ( uithoudingssysteem) stelt ons in staat om een inspanning van matige intensiteit een lange tijd vol te houden. Gezien ons lichaam een vrij grote voorraad aan suikers en vetten bevat is het in staat veel energie te produceren zonder aanmaak van schadelijke afvalstoffen. Het lichaam bouwt geen zuurstofschuld op en kan de inspanning zonder al te hoge intensiteit lange tijd volhouden.

Anders is het gesteld met inspanningen van een zeer hoge intensiteit. Het lichaam heeft meer energie nodig dan het aerobe systeem kan leveren. Bij een korte maximale inspanning van minder dan 2’ heeft het aerobe systeem onvoldoende tijd om zich aan te passen. Er is onvoldoende zuurstof om via verbranding voor energie te zorgen. Het lichaam kiest voor energieproductie zonder zuurstof (anaeroob). Tijdens dit systeem wordt wel schadelijk melkzuur (lactaat) aangemaakt en in de spieren opgestapeld. Wanneer de geproduceerde hoeveelheid melkzuur te groot wordt komt ons lichaam in zuurstofschuld en moet de inspanning worden gestaakt. Dit gaat vaak gepaard met spierkramp en het gevoel van ‘opgeblazen’ benen.